Nauczycielka, anglistka Anna Sokołowska, związana jest swoją młodością z ulicą Kilińskiego, to - jak pisze w tym niepublikowabym wspomnieniu - dawna Browarna, zamojski Eden robotników, wyrobników, drobnych rzemieślników, ale entuzjastycznych zamościan, żyjących  w kręgu własnej subkultury, w obrębie własnej ulicy, być może dawnego podgrodzia. Od Piłsudskiego do Przemysłowej, posiadała trzy ulice boczne, Ludową, Kamienną i Redutową. Nie brukowana, bo nie życzyli sobie tego mieszkańcy. Latem tumany żółtego pyłu, jesienią i wiosną buty grzęzły gliniastym błocie.
Dzieliła się na trzy odcinki, do pierwszej studni, do drugiej i trzeciej. Podział socjalny. Pierwszy arystokracja (Bojarczuków, Kawałków, Kaszkiewiczów, Sajęczuków), kończył dom Różyckich. Samo jądro, to właściwa ferajna Browarniaków. Zaczynał dom Szynkarczuczki, murowany, ale już wrośnięty w ziemię. Dawne lata pamiętał. Dalej posesja Harasimki, a obok Skrzypików. Po przeciwnej stronie zadbany, żółto pomalowany domek Futymichy, a dalej w stronę koszar, okazały dom Cisły. Stał też dom Byrów, skryty w dzikim winie i z dużym sadem. Przy szosie rozsiadł się pedentycznie wypielęgnowany dom Kloców z pięknym ogrodem kwiatowym. Potem dom Grygieżyców, a dalej mieszkała babcia Gruszkiewiczka (tam później pogotowie). Za jej domem była klinkiernia, gdzie o 16-tej wyła syrena i rozlegał się gromki okrzyk pracowaników „fajeeerant"!
Za nasypem kolejkowym w maleńkim schludnym domku mieszkał szewc Czech z pochodzenia, Padrtko, potocznie  zwany Podrepko. Dalej był sad i dwa domy babci Rymarki. Na naszej ulicy był sklepik spożywczy Piotra Marmaja (praktykował u samego Matei).
Stały domy bielone i szalowane z gankami i werandami, Głowalów, Hałasów, Ciuraszkiewiczów, Hubalów, Biłantów, Huków, Nowaków. Mieszkali na Browarnej Michalskie, Wyszyńskie, Krukowskie.
Wśród różnorodności domów, ale i starych rozlatujących się chałup, znalazł się rodzynek, pański dom Przybylskiej, Niemki z pochodzenia, wdowy posiadającej służącą Annę. Posesja była odgrodzona od ulicy gęstym żywopłotem. Na teren wchodziło się w okresie owocowania malin, które kupowało się na sok zimowy.
Między domami a płotem ogrodu prof. Milera była wąska cienista dróżka, z nigdy nie wysychającym błotem, zw. Sutkami. A koło ogrodu Dziuby, wzdłuż pola Zarębskiego - szeroka droga nosząca miano Baterejki. Tędy szło się do miasta na skróty przez Planty.