Otwarta została 18 V 1939 przy stadionie, z udziałem ministra (przekazanie Armii wieży ufundowanej przez nauczycielstwo i dzieci szkół średnich i powszechnych pow. zamojskiego) jako 19-ta w Polsce (I-szą wieżę wybudowano w 1936 na Mokotowie w Warszawie). Miała 28 m wysokości (najwyższa 50 m), proj. Jerzy Koziołek z Chorzowa. Szkieletowa metalowa konstrukcja zakończona była platformą widokową z dźwigiem do którego podwieszano na linie spadochron. Opadał z prędkością 4 m. na sekundę. Automat sterował prędkością opadania a właściwie spuszczania (uczucie było takie jakby rzeczywiście człowiek spadał na spadochronie). Służyła ćwiczeniom, ale i jako urządzenie rozrywkowe. Po wojnie bez nadzoru, miejsce mrożących krew w żyłach młodocianym popisom.
Przejęta przez Aeroklub Lubelski i w 1948 wyremontowana, w 1949 ponownie uruchomiona (50 zł za skok), oddano 1407 skoków. Bez nadzoru, szybko jednak zajęli się nią wandale. Czynna była do końca l. 50, później służyła kilkudziesięciu podrostkom do bezpłatnego oglądania meczów. W 1962 prasa alarmowała, że grozi wypadkiem (korozja). Jej użytkownikiem przed wojną była LOPP, po wojnie Aeroklub Robotniczy ze Świdnika. W 1964 została rozebrana (nie chciały jej LOK i TSWL).
W 1949 w Lidze Lotniczej wykonano jej model (1:20, Sieńczyk i Serediuk) wysłany na ekspozycję podczas Targów Poznańskich.